ไม่ไหว..

ขอโทษทีที่หายไปนาน แต่ตอนนี้…

ไม่ไหวกับ สเปเชี่ยลโปรเจคแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววว !!!!!!!!.

.

.

.

มนมัย รอด…….มั๊ย

TT

water-color-walker-kitsch

เพิ่งจบกิจกรรมทริป workshop สีน้ำมหานคร

ที่จัดขึ้นโดย พี่หนูหมี จิระ  พี่น้องเต้ จิรา และ พี่น้องแป้ง ณัฐจะ

ไปเมื่อสองวันก่อน สนุกสนาน อิ่มหนำสำราญไข่ปลาบานในท้องมากๆ

ประทับใจสุดๆไปเลย ..เพราะทริปนี่ได้ทำหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

จะอธิบายแบบรวดเร็วนะ …

เราเดินทางเพื่อทำภารกิจวาดภาพและกินไปพร้อมๆกัน เริ่มจาก

เช้าสุด 10  โมง เริ่มวาดรูปแรก ณ สวนสราญรมย์ เสร็จแล้วแวะไปชม
ภาพถ่าย อาว์ ‘รงค์ ณ  ps แกลอรี่ แถวศาลเจ้าพ่อเสือ

ก่อนเดินทางไปกินต่อแถบ เสาชิงช้า เอียงถ้วยซดต้มยำไข่ปลาร้อนๆกลางแดด
แบบน้ำหูน้ำตาไหลที่ร้านเขียงสูง ที่ไม่รู้ชื่อร้านจริงๆชื่ออะไร

และเดินไปวาดต่อที่ สวนรมณีนาถ …อะฮืมมม ร่มเย็นเป็นง่วง
แต่ด้วยจรรยาบรรณ เราก็วาดกันจนเสร็จ…

เดินออกมาแวะคอฟฟี่ช่อป นิราศบางกอก ตามสัญชาตญาณ จากนั้นไป
ร้าน’หนังสือเดินทาง’ ที่ถ.พระสุเมรุ

เดินต่อไปอีกนิด แวะวาดรูปที่ สวนสันติชัยปราการ ถ.พระอาทิตย์ วาดจนเสร็จ

หลังจากเดินมาทั้งวันก็ให้รางวัลกันเองด้วยการกิน พิซซ่าลันตา >< แอ๊กกก อร่อย

ปิดทริปที่เวลา 20:00 น.

เป็นวันที่ประทับใจมากกก อีกหนึ่งวันเลย
และเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไทยไร้สำนึกมากว่า 20 ปี
สถานที่ที่เราได้ไปในวันนี้ล้วนเป็นการเปิดซิงครั้งแรกทั้งนั้น
แย่จิงๆ บ้านเมืองตัวเองมีของดีไม่รู้จักดู      แล้วกูจะบ่นทำไม 55

อย่างไรก็ดีมาก ขอขอบคุณ หัวหน้าทัวร์ และคณะลูกทัวร์ทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย
ประทับใจจริงๆเจ้าเค่อะ
ถ้าอยากดูรูปทริปแบบชัดๆ ติดตามได้ที่ http://minekus.multiply.com/
และ บล้อคผู้ร่วมทริปท่านอื่นๆ อาทิ  http://kitsch-me-five.exteen.com/ เป็นต้น

ขอบคุณเค่อะ

———————————————————————-

มนมัย  รอดแพะ

มีบ้าง

..บางคนในใจแม้ชมชอบคนผู้หนึ่ง

ปากกลับไม่บอกออกมา

บางครั้งในใจยิ่งระอุอุ่น

เปลือกนอกกลับยิ่งเย็นชา..

ไม่มีไม่รู้หรอก

เคยถามแม่ว่า
เวลาพ่อไม่อยู่บ้านนานๆรู้สึกยังไง
แม่บอกว่า..

“รู้สึกเหมือนใจเหี่ยวๆทุกที”

“แหวะ”

“อ่าวจริงงงงอ่ะ”

___________________________

วันนี้ถามพ่อว่า
เวลาแม่ไม่อยู่บ้านนานๆรู้สึกยังไง
พ่อตอบเร็วแบบไม่ต้องคิดว่า

“คิดถึง”

…
“หรอ”
…..

(เงียบไปสองนาที)
…….
…..
…

“คิดถึงคนดีที่หนึ่งเลย :)”

“..อี๋น้ำเน่า”

“อ่าวจริงจิ๊ง ไม่มีไม่รู้หรอก”
…

” T-T (ใช่สิ่)”

“เป็นผู้หญิงเนี่ย ต้องรักคนที่เค้ารักเรา ดีที่สุด เชื่อพ่อ”

” T-T (ไม่มี โดนตอกย้ำ ฮือออ ก๊ากกก)”
___________________________

ช่วงแม่ไปเกาหลีสองสัปดาห์ พ่อก็เริ่มทำตัวเป็นหอยมือเสือ
มีสองเพศในคนเดียว 555 (นี่~แอบแฝงความรู้)
กลับบ้านเร็วผิดธรรมชาติ ทุ่มครึ่ง!!!
ปิดปั้มน้ำโดยไม่ต้องบอก
ตื่นตามนาฬิกาปลุก ทั้งที่ไม่เคยมาก่อน
แถมแยกผ้าที่ใส่แล้วอีกต่างหาก

สำหรับพ่อคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา
แต่สำหรับพ่อเราแล้วต้องยอมรับว่า ณ จุดนี้ ซึโก้ยมาก
จนอยากขอบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์

ใครไม่มีพ่อมือเสือแบบนี้ไม่รู้หรอก ฮ่าๆ

————————
มนมัย รอดพิษ

งานที่มาพร้อมความคิดถึง

ความคิดถึงที่นำมาซึ่ง…musci

โถ่   งานนี้ไม่โรแมนติกเลย ผิดกับชื่อของเอนทรี่มากๆ
นี่คือปกของหนังสือเล่มจิ๋วเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ ดนตรี และมีเสียง
ที่ข้างในมีแต่ตัวอักษรล้วนๆ แถมไม่มีภาพซักภาพ แต่มีภาพทุกหน้านะ !?
….อ่าว งงอะดิ่ๆ

ความจริงไม่มีอะไรหรอก ว้ายย แค่เราเลือกใช้เทคนิค
typographic (อีกแล้ว) มาทำเป็นภาพประกอบ ง่ายๆก็คือ ทำภาพกราฟิก
ทั้งหมดทั้งมวล จากตัวอักษรนั่นแหละค่ะ จะอธิบายให้ยาวทำไมเนี่ย
แต่เล่มนี้ทำกันจนวิทยาศาสตร์ขึ้นสมองกันเลยทีเดียว

และที่มันมากับความคิดถึงก็เพราะว่า เรามีนัดกับพี่คนหนึ่ง
ที่มีกิจจำต้องลาจากอะเดย์ไป เราก็เลยนัดกะพี่เค้าไว้ว่าจะกินข้าวด้วยกัน
แล้ววันนั้นก็คือวันนี้ วันที่เราเดินเข้าไปตอนเค้ากำลังประชุม
แจกจ่ายงานกันอย่างทั่วถึง(ถึงเราด้วย) ก็แค่นั้นเอง ฮ่าๆ ตั้งชื่อ
ให้ดูมีอะไรไปงั้นแหละ ก๊ากก โดนหลอก ..แต่ความจริงก็คิดถึงจริงๆนะ (อ่าว)

อย่างไรก็ดีมาก  รบกวนพ่อแม่พี่น้องและสื่อมวลชนทุกท่าน
ร่วมติดตามผลงานภาพประกอบชิ้นใหม่ ที่ใกล้จะวางแผงแนบร่วมอยู่ใน
ซอง a day เล่ม 104 เร็วๆนี้ เห็นแล้วก็อย่าลืมซื้อนะเคอะ.

…

มนมัย รอดพ้น

ใครว่าร้อนออกแบบไม่ได้,,

<คลิ๊กรูปเพื่อดูขนาดใหญ่ได้นะคะ>

เรื่องนี้เกิดขึ้นจากคำเชิญชวนให้มีส่วนร่วมในแคมเปญเด็ดๆชื่อ April Truth’s day 
ของพี่ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน ที่ขยันชวนให้เราเผยแพร่ความจริงเรื่องสิ่งแวดล้อมพร้อมๆกันในวันโกหก 

 

งานออกแบบ  change to nature  ของเราชิ้นนี้เลยเกิดขึ้นมาโดยปริยาย
ภายใต้ความคิดแบบตรงตัวตรงใจคืออยากให้ เปลี่ยนเป็นธรรมชาติ

ระหว่างที่อ่าน ถ้าเห็นอะไรที่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดๆ
ก็อย่าลืมกลับมาสังเกตความคิดตัวเองด้วย ว่าเปลี่ยนไปบ้างรึเปล่านะคะ :)

อ้อ นอกจากงานนี้ก็ยังมีของผู้ร่วมทริปคนอื่นๆอีกพรึบพรับ ตามไปอ่านดูได้ที่
www.lonelytrees.net 

งานชิ้นนี้เรายินดีให้ทุกคนร่วมเผยแพร่ต่อนะ :D
.

.

 มนมัย รอดเพชร

:)

สวัสดี เราชื่อมาย
เป็นครั้งแรกที่เขียนที่นี่
หลังจากสมัครทิ้งไว้สามปี
กลับมายังอยู่ก็ดีใจ
เหตุผลที่สมัครเอาไว้
ก็เพราะป้องกันคนชื่อ มนมัย โอดะ
ไม่รู้ว่า manamai ของมันอ่านแบบไหน
แต่ที่แน่ๆมันแย่งชื่อเมลล์เราไป
จำไว้เลยไอ manamai
ถ้ามีโอกาสจะเอาคืน

ช่างมันเถอะอย่าไปรื้อฟื้น
ย้อนกลับมาที่..สวัสดีเราชื่อมาย

เป็นคนเกือบขี้อาย
ชอบกินปลากรายชุบแป้ง
ชอบสั่งไข่พะโล้ในร้านข้าวแกง
และพะแนง..
แต่มันแพงก็เลยไปเรียนออกแบบ
และยังอยู่ในโลกแคบๆ
กระเป๋าตังค์ก็เลยแฟ่บ!
อยู่บ้านกินแกลบมายี่สิบปี
ก็เลยกลับมาที่นี่
หลังจากสมัครทิ้งไว้สามปี

.

.
กลับมายังอยู่ก็ดีใจ… : )